Posted on

Gerçekten Bizler Sevdik

Küskün müyüm sana, bilemiyorum şimdi.
Hani asırlar da geçse de geçmeyecek bir kırgınlık.
Hikayesi bende saklı, tarihin defterlerinde hani.
Hani imzalar atmıştım, ölümün harflerine.
Sence de toprak bereket miydi?
Yoksa kefeni giydiğin bir tür boşluk mu?
Acaba Yaradan sahip çıkar mı bana…
Acaba aşk gerçekten layığını bulur mu…

Soruyorum, şarampolün kenarındayım şimdi.
Az sonra yine düşeceğim kenar mahallenin birine.
Bir kadına seni anlatacağım.
Ya da bir evsiz ve yetime.
Onlar daha iyi anlıyorlar.
Onlar ne de olsa görmüş geçirmişler.
Biliyorlar acıları ve mutlulukları.
Oturup ağlıyoruz içki içerken.
Ya da hiçbir şey olmamış gibi yol alıyoruz yarınlara.

Hani hep yarın diyorum da, acaba var mı
Acaba benim umut sofram gelecek mi.
Sence melankolinin haritasında kayboldum mu.
Anlayamıyorum, en çok kovalandıklarımı.
Sen dersin ya: “Ben seni çok seviyorum.”
Nasıl bir palavradır, nasıl bir hikayendir bu senin.

Sevmek başka arkadaş, sevmek gerçekten çok başka.
Nefes almak, koklamak, hissetmek bambaşka.
Ağlarken gülersin, gülerken ağlarsın.
Acı çekerken birdenbire mutlu olursun.
Depresif hallerin birdenbire tavan yapar.
İntiharı düşünürsün;
Ama ertesi gün bir çiçeğe sarılırsın.
Ya da kedi ve köpeğe.

Bak yine kapının aralığından yüreğim bakar.
Acaba geldi mi, hiçbir zaman gelmeyecek olan.
Artık sana inanmıyorum, düşsen de ölsen de.
Sevsen de, sevmek bu değil be can.
Bu değildi;
Benim sana kalbimde beslediklerim.
Açıkçası içine pisledin her şeyimin.

Gidip de bir piyango bileti almak düşer artık.
Artık Yaradan ile sevişmek, ya da şakalaşmak.
Hayatta kimselerin anlayamadığını o anlar çünkü.
Sarıldığım, sığındığım bir O var.
O’nunla yine dertleşiyorum işte.

Evet dostlar, evet sevdalılar.
Hepimizin sevdası içimizde buhran.
Kimini sis kaplamış, kimileri paramparça.
Kimileri yalnız, kimileri kendini hiçliğe vurmuş.

Ama ne mutlu, ama ne mutlu ki sevdik bizler.
Yaşadık ve yaşattık.
En derinden, en zirveye.
En giderinden, en gelirine.
Ölmekten ölümsüzlüğe.
Kölelikten özgürlüğe.

Aştık dostlar, aşılmış yalnızlıkların perdeli gecelerini.
Gerçekten aştık kendimizi.
Bulut ve yağmura verdik içimizi.
Unutmadık aşk uğruna verdiklerimizi.
Ve Yaradan asla affetmeyecektir,
Onların karanlık yüreklerini…
Kudret Alkan